شِرَّه
لغت شِرَّه به تکه ای از پارچه گفته میشود که در اکثر موارد از پارچه مرجع پاره شده باشد و اگر هم بریده شده خیلی نامنظم بریده شده باشد .
آن چیزی که پس از گفتن لغت شِرَّه در ذهن یک محلاتی پدید می آید تکه ای دراز از یک پارچه است که به طرز فجیعی برش خورده باشد .
محلاتی ها لغت جُل را هم به پارچه های کهنه نسبت میدهند (جُل کهنه : پارچه ای که کهنه است / جُل دستگیره : پارچه ای به درد نخور که با آن قابلمه داغ را از روی گاز برمیداشتند) جُل یک لغت فارسی به معنی کهنه و قدیمی است ولی وجه تمایز جُل و شِرَّه همان دراز بودن شِرَّه است که جُل این ویژگی را ندارد .
مثلا اگر دست یک محلاتی زخم شده باشد و محلاتی دیگر بخواهد زخم را ببندد ممکن است از اطرافیان خود درخواست یک شِرَّه بکند به این صورت : «یه شِرَّه بیارین تا زخمش را ببندم»
و مقصود از شِرَّه پارچه ایست که دراز باشد و در عین درازی به دردی هم نخورد و کهنه باشد .
شِرَّه را بیشتر برای بستن به جایی استفاده میکنند . از دیگر موارد کاربرد شِرَّه برای کروات به دلیل همین خاصیت دراز بودن و بی خاصیت بودن آن است در ضمن به برخی لباس ها هم که کهنه و پاره باشند شِرَّه گفته میشود مثلا اگر کسی لباس پاره پاره ای پوشیده باشد میگویند : «شِرَّه پوشیده »